School&Veiligheid: groepsdynamica

Ik doe het!

‘Mevrouw, ik heb erover nagedacht en ik doe het!’ Zelfverzekerd spreekt Elène de woorden uit, terwijl ik weet dat ze zich niet zo voelt. ‘Wat ontzettend fijn dat je meedoet’, reageer ik blij,

Een week geleden gaven medewerkers van de KJRW Groningen (Kinder- en Jongeren Rechtswinkel) een debattraining aan de leerlingen van twee vierde klassen. Het was voor de leerlingen niet de eerste keer dat ze debatteerden, maar wel de eerste keer dat beide klassen dit samen deden. Vooraf had ik met de leerlingen de regels besproken en uitgelegd hoe belangrijk het is goed naar elkaar te luisteren en de mening van de ander te respecteren.

Er werd die middag in een goede sfeer gedebatteerd en volgens afspraak kozen de medewerkers aan het eind van de training vijf leerlingen uit die de school zouden vertegenwoordigen op het Scholierendebat. Tot verbazing van sommige klasgenoten en van Elène werd haar naam genoemd. Daar had ze niet op gerekend. Ze moest er dus ook over nadenken of ze wel wilde meedoen met het debat. Het waren haar klasgenoten die haar overhaalden om mee te doen: ‘Dat kun je best, je was hartstikke goed. Moet je doen, is vast heel leuk.’ Ik zag een stil, verlegen meisje groeien door de complimenten. Ook ik vertelde haar dat ze het best zou kunnen; hoe eng het ook was. Het vertrouwen van anderen in haar kunnen, zorgde ervoor dat Elènes zelfvertrouwen groeide. ‘Ik doe het mevrouw, maar ik vind het doodeng.’

Diezelfde week komen twee meisjes uit klas 3 bij mij. Ze willen hun presentatie liever niet voor alle klasgenoten houden. ‘Waarom niet?’ vraag ik. ‘We vinden presenteren eng en zijn bang dat we uitgelachen worden.’ Nu kan ik tijdens een les extra benadrukken dat je respectvol omgaat met de ander, maar volgens mij werkt dat niet. In het derde leerjaar van het vmbo worden klassen opnieuw samengesteld en begint het voor pubers lastige proces ‘positie bepalen’. Daarom vraag ik de twee meiden of ik het probleem in de klas mag bespreken. Dat vinden ze goed.

De eerstvolgende les vraag ik hoe je je goed kunt voorbereiden op een presentatie. Als alle tips zijn genoteerd zeg ik dat er waarschijnlijk ook leerlingen zijn die tegen de presentatie opzien. Zeker omdat nog niet iedereen elkaar kent. Een aantal knikt voorzichtig als ik het probleem benoem. En dan vertel ik over mijn pitch voor de verkiezing Leraar van het Jaar. Dat ik buikpijn van de zenuwen had en dit tegen alle aanwezigen zei. Dat ik iets rustiger werd, toen ik merkte dat iedereen mijn gevoel herkende en begreep.

Het is stil in de klas. Als ik vraag of iedereen dus tijdens de presentaties rekening wil houden met de zenuwen van klasgenoten wordt er geknikt. Ik bedank ze alvast daarvoor en zeg dat het fijn is als leerlingen om elkaar denken. Natuurlijk zal ik nog weleens moeten waarschuwen, maar dat hoort erbij.

En Elene? Die deed het prima tijdens het scholierendebat. De finale hebben we niet gewonnen, maar die fijne sfeer toen we na afloop met z’n allen aan de pizza zaten, is er eentje waar ik, de debatterende leerlingen en hun klasgenoten nog lang op kunnen teren.

Over de blogger

John Doe

Didy Pijpker

Eemsdeltacollege
Docent is mijn vak, maar ook wie ik ben. Al 33 jaar geef ik Nederlands aan vmbo-leerlingen en nog steeds vind ik het fantastisch werk. Ik ben docent dankzij mijn leerlingen. Het is…

Plaats een reactie

Andere blogposts